پروژههای ما
تعلیم و تربیه برای دختران
پس از به قدرت رسیدن طالبان، دختران از صنف ششم به بعد دیگر اجازهٔ رفتن به مکتب را نداشتند. برای اطفال بیشماری این به معنای آیندهای تاریک و بدون تعلیم بود.
ما این را نپذیرفتیم. یکی از داوطلبان ما ماهها برای گرفتن اجازهٔ صنفهای درسی دختران نزد طالبان تلاش کرد – با وجود تهدیدهای مکرر. پس از سه ماه تلاش خستگیناپذیر، اجازهٔ موقت گرفتیم و در قریهای دور از شهر دو صنف درسی باز کردیم.
استقبال فوقالعاده بود: بسیاری از اطفال با کتابچههای پاره و ورقهای تکی آمدند – اما آمدند. صنفها در چند روز پر شدند؛ گاهی ۱۰۸ دختر در یک صنف هشت در چهار متری مینشستند. چون علاقه بسیار زیاد بود، دو صنف دیگر نیز باز کردیم.
امروز ما از ۴ صنف درسی با مجموعاً حدود ۲۰۰ شاگرد که بیشترشان دختر هستند حمایت میکنیم. پروژهٔ مکتب ما به این اطفال انگیزه و امید به آیندهای بهتر میدهد.
کمک پایدار به خانوادهها
به عنوان کمک اضطراری، از دسمبر ۲۰۲۱ هر ماه ۱۵ تا ۲۵ خانواده را با پول برای زنده ماندن حمایت کردیم. بیشتر این خانوادهها بیوههایی هستند که شوهران خود را در جنگ یا بر اثر بیماری از دست دادهاند.
اما کمک اضطراری به تنهایی راه حل دایمی نیست. بنابراین از خانوادهها دربارهٔ تواناییها و مهارتهایشان میپرسیم – و وسیلهٔ روی پای خود ایستادن را در اختیارشان میگذاریم: ماشین خیاطی، پشم، پر یا مرغ.
نتیجه: پس از دو تا سه ماه، حدود ۸۰ فیصد خانوادههای تحت حمایت توانستند بیشتر نیازهای خود را خودشان تأمین کنند. این خانوادهها همهٔ تلاش خود را میکنند تا سرنوشتشان را دوباره به دست گیرند – ما فقط تکان اول را میدهیم.
صنف خیاطی
در صنف خیاطی ما، زنان جوان هر روز سه ساعت هنر خیاطی میآموزند – همراه با درسهای ریاضی و انگلیسی. اشتراککنندگان از امید بیشتر، اهداف تازه و معنای بیشتر در زندگی میگویند.
لباسها و جاکتهای صنف خیاطی را میتوانید در پروژهٔ خیاطی ما ببینید و بخرید – هر فروش مستقیماً از پروژه حمایت میکند.
اعتماد در محل
کمک ما میرسد، چون با داوطلبانی در افغانستان کار میکنیم که شخصاً به آنها اعتماد داریم. آنها خانوادههای نیازمند را میشناسند، وضعیت را در محل بررسی میکنند و پروژهها را ماهها همراهی میکنند.